Een kanon van een kast. De dikke koelprofielen en het bijbehorende gewicht (23kg) van de versterker geven een statement af. Ik ben niet zomaar een eindversterkertje. Nee, ik BEN een volwaardige, 2 x 45 watt klasse A-versterker. Met mij moet je niet sollen. Kom niet aanzetten met slechte muziek, lijkt hij uit te schreeuwen.

Bij de opbouw is bewust gekozen voor hoogwaardige componenten. Ik verwacht dat deze zelfs op elkaar zijn afgestemd en op eigenschappen zijn geselecteerd. Eindtransistoren met waardes die zoveel mogelijk bij elkaar liggen, uiterst nauwkeurige weerstanden en hoogwaardige condensatoren. De behuizing lijkt een kernbom te kunnen overleven en heeft daar zelfs wat dinosaurusachtigs van meegekregen. Door de klassieke antracietkleur en de strakke opbouw zou deze Duson zomaar 10.000 jaar oud kunnen zijn. Voel ik de eerste verliefdheidskriebels ontstaan?

De reparatie van deze Duson A 10 bleef dus beperkt tot het vervangen van de blauwe led op het frontpaneel. Dat klinkt wellicht als een snelle reparatie, maar al met al ben ik hier toch een uurtje mee bezig geweest. In mijn achterhoofd speelde constant de gedachte dat ik geen fouten mag maken. Nog voordat er daadwerkelijk opnieuw spanning op wordt gezet, moet het geheel eerst drie keer zijn gecontroleerd.

De bias/ruststroom heb ik maar niet aangeraakt. Als je zo mooi bent ontworpen, met zulke mooie componenten en hele mooie meetresultaten, dan vertrouw ik erop dat de versterker prima is ingesteld. De kenner leest nu wat anders: "Wat een mietje is die Ben. Hij durft de instelling gewoon niet te meten omdat hij bang is iets kapot te maken."

Nou, dat klopt. Door mijn liggende houding wil ik nog weleens wat onhandig zijn en uitschieten met de meetpennen. Dat wil ik bij deze oer-versterker natuurlijk niet op mijn geweten hebben. Dus snel door naar het leukste onderdeel...

Hoe klinkt deze DUSON A 10-eindversterker?

Met bloed, zweet en tranen is deze Duson in mijn woonkamer aangesloten op mijn min of meer standaard set. De twee omgebouwde Driade 91, of was het nu 90, speakers en een nieuwe streamer, de AudioCast Olio.

Ja, ja, audiovrienden, dit is natuurlijk geen high-end streamer, maar wel hetgeen ik beschikbaar heb. Aangezien ik meer van het vinyl draaien ben en daardoor wat minder van streaming audio gebruikmaak, is de streamer bij mij altijd een afweging van prijs en kwaliteit. Mijn ervaring met AudioCast gaat enkele jaren terug en ik was altijd onder de indruk van hun 25 euro kostende high-resolution streamers, de M5. De Olio is de logische opvolger, maar is met een prijs van zo'n 75 euro niet meer echt een koopje. Of toch wel?

De Duson A 10 wordt aangezet en is door het ontbreken van een inschakelrelais direct aan het werk. Het opgenomen vermogen schiet omhoog en stabiliseert zich zo rond de 140 watt. De eerste noten van de muziek worden weergegeven.

Hoor ik het goed? Wat een levenloos geluid. Wat mat, eenvoudig en zeker niet zijn gewicht waardig. Wellicht zou een goedkope Chinese klasse D-versterker een vergelijkbaar geluid geven. Wat een tegenvaller! Ik zeg: wat een TEGENVALLER!

Het is zondagmiddag 16.30 uur. Tijd voor een mooie rode wijn, lijkt mij. Laat de versterker maar zachtjes spelen, ik ga genieten van een ander mooi product. Een 2019 Marqués de Murrieta Reserva, met als omschrijving het volgende:

"Deze zeer fruitige Rioja Reserva-wijn heeft een expressieve neus met meerdere lagen rood fruit zoals aardbei, kers en rode pruim. Aangevuld met tonen van zwarte peper, sandelhout, mediterrane kruiden, rode thee en hints van zachte rijping. Zijdezachte tannines, zeer smaakvol, fris en met een elegante afdronk."

Deze mooie Rioja ingeschonken, kom ik terug bij mijn woonkamerbed (ik lig best veel namelijk).

Ik bekijk de wijn. Rood, donkerrood zelfs. Gelukkig, de kleur klopt. Ik stop mijn niet al te kleine neus in het grote glas en ruik. Ik ruik voornamelijk... Oei, wat is dit moeilijk. Ik kan enorm genieten van mooie wijn, maar beschrijven wat ik ruik, vind ik zo moeilijk. Ik denk dat ik de houten vaten ruik waar de wijn 24 maanden op heeft gelegen. Die geur die je ook ruikt in de kelder van de wijnmaker.

Proeven dan maar.

Ik proef een hele zachte wijn met relatief weinig tannines. Geen zware jongen die je gebit voorziet van een laagje structuur. Nee, een donkere en lange afdronk. Zo, zo, Ben, je hebt er toch wat over kunnen zeggen. Maar wat gebeurt hier? Ik hoor tussen het proeven door wat muziek. En die muziek klinkt verrassend goed. Het volume van de streamer moet ik wel wat hoger zetten.

Wat is er gebeurd in de tijd tussen het uitzoeken van de wijn, het openmaken daarvan en het proeven? Wat hoor ik?
Hoe is het mogelijk dat je zo snel verliefd kunt raken op een versterker? De vraag is nu wel of dit echte liefde is, of dat het puur de details zijn waar ik nu voor val.

Tijd om er even goed voor te gaan... liggen.

Waarom word ik door deze muziek aangetrokken, denk ik dan. Mijn Akai AM-2800 klinkt toch ook geweldig mooi. Wat gebeurt hier en waarom ben ik zo onder de indruk?

Ik weet dat het uiterlijk van een versterker op mij echt wel van invloed is. Deze Duson is niet supermooi, maar door zijn vorm op de een of andere manier wel heel erg... PUUR. Dat is het woord. Hij is puur. Nu weet ik het. Net als de wijn erg puur smaakt, zo klinkt deze Duson erg puur.

Schakel ik tussen de Akai AM-2800 en de Duson A 10, dan valt mij vooral de weergave van details op. Een gedeelte van mijn testaudio is gebaseerd op volle opnames. Vaak live opgenomen en krachtig. De Duson blinkt uit in zijn weergave van details.

Ik kan wel allemaal nummers gaan noemen die mij opvielen, maar het gaat dus om de kleine en geïsoleerde geluiden. Een nummer dat begint met het aftellen van de drummer. De vier slagen klinken alsof deze drummer echt bij je in de ruimte staat. De Akai laat dit horen alsof de drummer achter in de ruimte staat en dus minder aanwezig is.

Ik schakel weer even terug naar de inmiddels opgewarmde Duson A 10. Bizar dit. Ik hoor grote en kleine verschillen. De laagweergave is aardig vergelijkbaar. Het lijkt dus echt om het midden en hoog te gaan. Of is dat laag toch echt een stuk strakker op de Duson? Het is ook zo afhankelijk van de aangeboden muziek.

Resumé

De DUSON is een versterker in de high-endklasse. Net als met mooie wijn zijn de verschillen tussen een mooie "betaalbare" wijn en een "daar moet ik even over nadenken en sparen" wijn. Neem de tijd en je gaat op in de kwaliteit.

Ik kan dus enorm genieten van deze verschillen in audio, maar ook in wijn.

Dus.... WAT IS HET LEVEN TOCH MOOI!