Deze speler valt op door zijn afwijkende uiterlijk. De voeten zijn zilverkleurig en staan niet aan de zijkant, zoals bij de andere spelers, maar op ongeveer een derde van de breedte naar het midden toe. Verder heeft hij als enige van de geteste spelers zijn aan-uitknop uiterst rechts. Dit zijn twee uiterlijke kenmerken van deze Duson-serie die duidelijk afwijken van die van andere spelers. De kleur is antracietgrijs.

In het midden heeft de speler twaalf kleine, zilverkleurige knopjes. Deze knopjes zijn verdeeld over twee verticale rijen van zes. Van boven naar beneden neemt het belang van de knopjes af. De bovenste zullen waarschijnlijk vaker worden gebruikt (dit zijn open/close en play) dan de onderste (A-B en repeat). De teksten bij de twaalf knopjes zijn blauw van kleur; op de grijze ondergrond van de behuizing zijn ze alleen van dichtbij goed zichtbaar.

De functie van de knopjes is alleen weergegeven in woorden, zoals ‘reverse’ en ‘previous’. Iets wat bij iemand die alleen symbolen gewend is misschien voor verwarring kan zorgen. Maar voor iemand die niet gewend is aan symbolen, of eraan wil wennen, kan dit juist een zeer groot pluspunt zijn.

Aan de rechterkant bevindt zich een blauw display. De cijfers (of de letters gevormd uit segmenten van de cijfers) zijn eveneens blauw. Dit display is niet uit te schakelen.

Helaas kan het programmeren niet rechtstreeks geschieden door het nummer van de gewenste track in te voeren; het moet via de ‘previous’- en ‘next’-toetsen. Dit is zeer lastig als men een cd heeft met bijvoorbeeld 99 nummers en nummer 49 wil programmeren (een van onze test-cd’s!).

De toetsjes voor ‘forward’ en ‘reverse’ hebben als extra mogelijkheid sneller vooruit respectievelijk achteruit te zoeken. Deze functie treedt in werking als het toetsje langer ingedrukt wordt gehouden.

De gebruiksaanwijzing is in het Nederlands en munt uit in duidelijkheid.

Naast de normale analoge uitgang heeft de speler ook een digitale uitgang met een BNC-connector! De analoge uitgang heeft, net als bij de Marantz beschreven, een bijzonder type cinch-aansluiting.

MECHANISCHE OPBOUW

Deze speler is zwaar in verhouding tot zijn volume. Als de speler open is, blijkt ook waarom. Ter versteviging zijn extra metalen platen aangebracht.

De cd-lade is voorzien van een CDM-9 Pro-loopwerk. Als je een draaiende cd van bovenaf bekijkt, blijkt dat deze niet precies rond zijn middelpunt draait; hij slingert een klein beetje.

Twee printplaten zijn boven elkaar bevestigd. Ze zijn extra van elkaar gescheiden en afgeschermd door middel van een metalen plaat.

De print van de D/A-converter is als een soort lade aan de achterzijde vastgezet, waardoor deze zeer gemakkelijk kan worden vervangen. Hiervoor hoeft de speler niet te worden opengemaakt; twee schroeven aan de achterkant verwijderen volstaat om deze print, die via een connector in verbinding staat met de andere schakelingen, te verwijderen.

De D/A-converter die in deze cd-speler wordt toegepast, is de nieuwste versie CS4328 van Crystal. Het is mogelijk om de D/A-converter te laten vervangen door een nieuwere versie, mocht daar behoefte aan zijn vanwege nieuwe ontwikkelingen op dit gebied.

TECHNIEK

Het inwendige van deze speler is zeer overzichtelijk en netjes opgebouwd.

De transformator is zo ver mogelijk van de printplaten af geplaatst om stoorvelden zo veel mogelijk te voorkomen. Deze transformator is voorzien van een kleine pvc-afscherming, die qua geluidsweergave weinig voordelen zal bieden. Dit zorgt er wel voor dat de speler er inwendig netter uitziet.

Doordat de aan-uitknop geheel rechts zit en het netsnoer ongeveer middenachter binnenkomt, moet de 220V-leiding door de hele kast lopen.

De aansluiting voor 220 V is voorzien van een randaardeaansluiting. De behuizing is rechtstreeks verbonden met deze randaarde. De nul van de uitgang is door middel van twee parallel geschakelde keramische condensatoren (390 pF en 82 pF) van de aarde gescheiden voor lage frequenties, terwijl de behuizing van de nul van de voeding wordt ontkoppeld via enkele wikkelingen om een ferrietkern (klein spoeltje).

Dit heeft tot gevolg dat hoogfrequente signalen, die eventueel op de verbindingskabel naar de versterker worden ingestraald, naar de randaarde worden afgevoerd. Duson verzekerde ons dat het feit dat de behuizing van deze speler met de randaarde is verbonden, geen gevolgen heeft voor de kwaliteit van de speler. Tevens zouden er geen nare effecten waarneembaar zijn bij gebruik van andere geaarde apparatuur.

Er bevinden zich diverse spanningsstabilisatoren in de Duson. Deze zijn van de 7800-, 7900-, LM317- en LM337-serie.

De schakeling achter de D/A-converter (figuur 2) is zeer eenvoudig opgebouwd: een eerste-orde-filter met een kantelpunt beneden 88 kHz. De gebruikte D/A-converter (CS4328) is inwendig reeds van een analoog filter voorzien. Dit analoge filter is uitgevoerd als een switched-capacitor-netwerk en heeft een klokfrequentie nodig om te kunnen functioneren.

Het eerste-orde-filter is hoofdzakelijk bedoeld om eventuele klokfrequenties, die na dit switched-capacitor-netwerk nog in het signaal zitten, te verwijderen.

Na het discreet opgebouwde filter volgt een spanning-spanningsomzetter met een versterkingsfactor van 2. Voor de muting is een relais gebruikt. Dit alles zou in theorie tot zeer goede prestaties moeten leiden. Het enige minpuntje is het gebruik van een opamp in het uitgangscircuit; het lijkt ons beter dit discreet op te bouwen.

Er is aan de speler gemeten in geaarde en ongeaarde toestand. Het enige noemenswaardige verschil is de signaal-ruisverhouding. Deze neemt met ongeveer 7 dB af (dus de ruis neemt toe!) als de speler wordt geaard. De signaal-ruisverhouding neemt met 1 dB toe (dus minder ruis!) als de speler wordt gesloten (normale toestand).

De in de meettabel vermelde gegevens zijn het resultaat van de meting aan een open, ongeaarde speler.

Bij de drop-outmetingen bleek dat ook deze speler een goed loopwerk heeft: de speler speelt gewoon door bij beschadigde of bevuilde cd’s. In het ongunstigste geval slaat hij een stukje over.

LUISTERRESULTAAT

De vioolklank bij het beluisteren van Pandolfi Mealli klinkt enigszins gekleurd. Er is veel detail hoorbaar, zoals het ruisen van de strijkstok over de snaar. Bij de weergave van de viool is een lichte bibbering te horen. Het klinkt alsof de viool verder naar achteren staat; hij is moeilijker te pinpointen.

De viool en de klavecimbel komen ‘druk’ over. De klavecimbel wordt goed weergegeven. De instrumenten zijn goed te onderscheiden.

De basweergave lijkt minder boemerig dan bij de Wadia. Bij de luide, hoge stem van Callas krijgt de Duson het een beetje moeilijk. Callas slaat plat; de vervorming is soms erg irritant. De stem van Callas lijkt, vergeleken met de Wadia, minder dicht te lopen.

Het stereobeeld is goed; de diepte zou misschien iets beter kunnen. Het orkest klinkt minder vol dan bij de Wadia. De Duson heeft iets nerveus, wat soms wel prettig is.

Bron: 1: https://drive.google.com/file/d/1EuXskCn5a8np7gJ-zL3DowQ2w2x-Z7Gl/view
Bron 2: https://verstraten-elektronica.blogspot.com/p/audio-en-techniek-1982-1990.html