Hé Ben, zou je het leuk vinden om mijn CA-2010 een onderhoudsbeurt te geven? Wat zeg je? Een CA-2010? Gaaf, die heb ik nog nooit in het echt gezien, laat staan beluisterd. Ik heb een zwak voor de Yamaha versterkers uit de jaren 70 dus daar hoefde ik niet lang over na te denken.
Direct als voorbereiding de service manual gedownload en mij verdiept in de info over deze zeldzame versterker. Zowel uiterlijk als innerlijk heeft hij wel erg veel weg van de CA-1010. De verschillen zijn, op papier, minimaal. Een iets hoger vermogen, daarom wat andere componenten maar in grote lijnen toch echt hetzelfde.
Eenmaal binnen blijkt er toch wat meer te zijn dan enkele extra Watt-jes. De, in de CA-1010 toegepaste, grote gecombineerde volume/balans potmeter is vaak een zorgenkindje. De CA-2010 is echter uitgerust met een hoogwaardige zwarte, dichte, Alps potmetercombinatie. De standaard potmeter combi is al groot, maar dit is echt een joekel van een potmeter. Ook de toonregeling is voorzien van deze nauwkeurige Alps potmeters en schakelaars.
Om de versterker weer als nieuw te krijgen heb ik alle condensatoren vervangen door mooie Panasonic FC, FM en FR types. Prachtige componenten met hele lage ESR waardes. De ruststroom (bias) instelpotmeters heb ik vervangen door mooie Bourns types. De instelling van de Class A ruststroom is dusdanig hoog dat wat stabiliteit wel wenselijk is.
Het luidspreker relais is vervangen door een MY2-02-DC12 type. Helaas zijn de soldeerpoten net iets anders uitgelijnd waardoor de printplaat wat moet worden opgeboord en aangepast.
Na jaren gebruik willen de Cinch ingangen vaak voor problemen zorgen. Deze zitten rechtstreeks op de printplaat gesoldeerd en na veelvuldig in- en uithalen van de stekkers zorgt dit voor kleine scheurtjes in de soldeerverbindingen. Daarom deze in- en uitgangen opnieuw gesoldeerd. Ook de voedingsprint kent wat ouderdomsproblemen. Zo zitten de koelprofielen vaak los en zijn de soldeerverbindingen, door de hoge temperaturen, vaak wat bros geworden. Dus: Ook deze printplaat heeft wat aandacht nodig.
Allemaal leuk en aardig maar hoe klinkt deze prachtige Yamaha CA-2010 versterker nu?
Zoals altijd sluit ik de versterker aan op mijn set van platenspeler, streamer en speakers. De powerswitch gaat met een stevige klik om en de VU meters worden met een wat koude blauwe kleur uitgelicht. Het Class A relais en het luidspreker relais klikken en geven aan dat de versterker klaar is voor de reproductie van de muziek. Hoog gespannen vervoeg ik mij richting mijn dagbed om liggend de muziek tot mij te kunnen nemen. Mijn ogen gesloten laat ik de klanken tot mij komen. Wat een …. enorme tegenvaller. Hij klinkt aardig maar ik had een beter geluid verwacht. Hmmm, wat is er aan de hand. Ach, natuurlijk. Nieuwe condensatoren vraagt om wat extra tijd. Ze moeten zich nog even settelen.
Wie ben jij?
Stel je voor dat jij een condensator zou zijn. Na je geboorte in de fabriek ga je al snel naar een groot magazijn. Na enige tijd te hebben gelegen wordt je opgepakt en verstuurd. Je wordt door de pakketbode goed héén en weer geslingerd om dan eindelijk bij Ben tot rust te komen. Daar wordt je aan je smalle beentjes opgepakt en in een printplaat geplaatst. Jij als jonge condensator zo tussen die oude van dagen weerstanden en transistoren. Tot overmaat van ramp krijg je ook nog een 300 graden soldeerbout tegen je pootjes gedrukt en voel je dat een vloedgolf aan soldeertin je vast zet op de printplaat. Alles bij elkaar niet een ontspannen start van je leven lijkt mij. Ben je dan eindelijk een beetje gewent dan wordt er, totaal onverwacht, een enorme spanning op je gezet. De stroom giert door je ranke lijf en de warmte bouwt zich op. Je beseft dat je aan je werkzame leven moet beginnen.
Na een spoedcursus van een uur met tevens wat beluisteren op klasse A instelling beginnen de jonge condenstoren zich te ontwikkelen. Bijzonder om te horen hoe snel deze jonge honden kunnen groeien. De versterker klinkt nu een stuk beter. Het scherpe is eraf en heeft plaatsgemaakt voor een meer zachtere aanpak. Ook de basweergave is veel strakker. Zelfs op laag volume klinkt het geheel nu als … geheel.
Met Van Morrison - Life At Orangefield is het genieten geblazen. Track vier, Moondance, is zo mooi gedetailleerd. De blazers, de drum, de stem van Van Morrison, de fluit (dwars?), alles is in balans met een heerlijk stereobeeld.
En een LP, hoe klinkt een lp, hoor ik u denken. We gaan even terug in de tijd, Frankrijk 1989 om precies te zijn. Liggend op mijn blauw-witte handdoek aan het meer van Serre-Ponçon (omgeving GAP) wordt er een cassettebandje in de Sony gettoblaster gestopt. Lenny Kravitz - Let Love Rule schalt over het kleine strandje. Nu jaren later heb ik de lp Let Love Rule gekocht en ben ik benieuwd naar de belevenis. Wordt mijn nostalgische gedachten aan deze mooie tijd ineens teniet gedaan. Wordt dit zo’n lp die er na jaren nog uit zal zien als nieuw? Gelukkig, al na de eerste klanken zit ik er volledig in.Mijn gedachten schieten terug in de tijd en voor ik het weet zing ik luidkeels de nummers mee. Mijn geheugen is niet meer wat het geweest is maar deze herinnering komt direct boven. De Yamaha CA-2010 was in 1989 waarschijnlijk in zijn pubertijd. Nu jaren later laat hij de muziek klinken alsof het gister was. Niks oud en afgedankt. Nee, hij is weer helemaal als nieuw.
Resume:
Wat een dijk van een versterker. Klinkt hij beter dan de CA-1010? Ik vindt van wel maar snap dat dit ook voor een gedeelte tussen mijn oren zit. Door alle werk wat ik erin heb gestoken is er ook een band ontstaan.Door die band staat de 2010 al 1-0 vóór. Er is maar één minpunt, ik zeg een enorm minpunt. Deze prachtige CA-2010 zal snel weer uit mijn woonkamer vertrekken. Rede temeer om te stoppen met schrijven en verder te gaan met luisteren.
Wat is het leven toch mooi!
